Tot zover de theorie, in de realiteit weet ik gewoon dat die HTC Android Nexus er uit gaat. Op papier is dit toestel ijzersterk qua technische specs maar die HTC en het Android systeem zijn simpelweg onbetrouwbaar en ongebruiksvriendelijk. Ik kom hier later op terug. Ik zeg dit met volle overtuiging en spreek uit ervaring. Zelfs de eerste iPhone die ik eerder mocht gebruiken stond op vele vlakken al sterker dan de meeste smartphones vandaag. Je moet niet vragen hoe ver Apple zijn voorsprong heeft weten te starten. Vandaag de dag zijn nog veel producten aan het bijbenen. Heb je een oude Nokia en upgrade je naar één van hun nieuwere toestellen zal je uiteraard een hele verbetering ervaren. Heb je eerder ervaring gehad met één van de iPhones dan voelt het aan als en downgrade. Recent had ik ook Samsung en Sony Ericsson in mijn handen. Ik had met deze bedrijven te doen. Ze overtuigen klanten vandaag met non-features maar de gebruikservaring van deze smartphones moet spijtig genoeg echt hard onder doen voor een iPhone. Hoewel Test-Aankoop recent nog beweert dat 3 Nokia’s en een LG de beste smartphones van het moment vormen. Wat een grap…(PDF) Ik wil niet weten hoeveel R&D en innovatiebudgetten zijn opgebrand bij al deze bedrijven die hun designteams simpelweg vroegen ‘maak onze iPhone’. Zonder succes -auw-

Onbetrouwbaar: de 1 op 5 regel
De Nexus en het Android systeem kan véél. Indrukwekkend, dat zeker. Ik stap in de wagen, klik hem de sexy Nexus Car Dock en met Voice recognition even ‘Navigate to Antwerp’ en hop ik rij huiswaarts. Onderweg met spraakherkenning ook even ‘Call Philippe De Ridder’ om even onze business door te spreken en ik controleer al rijdend even mijn agenda voor mijn volgende meeting. Nice… alleen, ik schat dat bij 1 op 5 van de actie het wel ergens mis loopt.

Enkele voorbeelden
- bluetooth connectie valt weg al bellend met klant
- rijdend op een viaduct, wisselend van baanvakken durft de GPS wel eens stoppen
- Spraakherkenning zit er bijna steeds naast
- Nederlandse woordenboek werkt voor geen meter
- rotatie van scherm werkt maar soms of houterig
- programma’s willen wel eens vast lopen (1 op 5, again)
- inkomende telefoongesprekken laten het toestel volledig vastlopen (batterij uithalen…)
- ..

Ik heb al liggen roepen tegen dit 500 euro kostend gadget, je moet niet vragen. Een rustige mens als ik…

Usability: jongens…
Frictie wegnemen bij alle gebruiksstappen is essentieel. Ondanks enkele software upgrades heeft Android hier nog steeds een gigantisch probleem. Mij verliezen ze ondertussen. Het zijn vele kleine dingen maar deze zaken zorgen voor opbouwende frustratie.

Enkele voorbeelden:
- de universele backtoets sluit soms een app, dan weer naar het vorige scherm,.. nooit te voorspellen.
- submit knoppen staan dikwijls onder uw toetsenbord waardoor je moet scrollen
- forms invullen in portrait mode doet alle context verdwijnen waardoor je niet eens kan zien wel tekstveld je invult.
- save knop moet je soms gaan zoeken in submenu’s
- add event in de agenda zit 2 niveaus diep (wtf!)
- …

my all time favorite fail
- de weker die afloopt geeft 2 knoppen Snooze & Dismiss. Bij een wekkerfunctie gebruik ik het toestel al liggend (uiteraard). Daardoor durft het scherm wel eens plots van portrait naar landscape draaien. Gevolg, de knoppen draaien ook 90° mee waardoor Dismiss plots op de touchlocatie komt te staan waar in de meeste gevallen normaal de Snooze staat. Al tientallen malen heb ik zo mijn wekker afgezet met bijhorende crisis-ochtend-spurtjes als gevolg het moment dat je beseft dat je 1u later nog in uw bed ligt maar ondertussen in Brussel verwacht wordt.

Gedragsverandering
Een toestel met een kostprijs van een kleine skireis hoort 110% te werken, toch zeker die functies die je in 80% van de gevallen gebruikt. GPS, bellen, mails typen, wekker,… Dat een gimmick als Google Goggles er eens naast zich laat me koud. Dat zijn leuke extra’s.

Bekijk ik even mijn eigen gedrag in vergelijking met mijn klassieke iPhone:
- Ik ben gestopt met mails typen langer dan 3 zinnen.
- Ik luister nagenoeg geen muziek meer onderweg ondanks mijn premium spotify
- Ik stopte volledig met (video)podcasts zoals TEDtalks
- ik neem veel minder foto’s en deel ze amper nog op facebook e.d.
- …

Is er dan niets goed?
Uiteraard wel. De wijze waarop Google mijn contacten online beheert en systematisch update en linkt is prachtig. +500 personen staan altijd op mijn toestel voorzien van directe toegang naar twitter, telnummers, maps, facebook,… Alles synced mooi ‘in the cloud’ en ik moet nooit mijn toestel aan een laptop hangen. Ik leef rond de Google Diensten en deze zijn nog steeds beter op Android geënt dan op een iPhone. Maar dan komt de vraag, is dit nu de frustratie waard? Een iPhone (en iPad) is meer gesloten en alles is gecontroleerd. Je kan bijgevolg niet alles, maar wat je kan zal wel gewoon werken. En dat, dames en heren, is nu eenmaal de reden waarom Apple nog even onoverwinnelijk zal zijn in dit segment.

ter info: Mocht iemand na mijn overtuigend verkoopsverhaal geïnteresseerd zijn in de aankoop van mijn Nexus laat het dan maar weten. Eén van de maanden gaat deze de deur uit! Er zit trouwens een razendverse Power Button op. Ik mocht dit toestel al 1x naar de voortreffelijke HTC support in UK laten sturen wegens falende electronica.

Een Nexus One omdat…
Multitasking:
Dit raak je héél snel gewoon. In plaats van telkens in en weer uit Apps te gaan switch je nu van de ene toepassing naar de andere. Van Spotify naar Seesmic naar Remember The Milk of Gtalk en weer naar Seesmic. Alles vliegt, niet meer in en uitloggen dus.

Contacten staan centraal:
Dankzij Google contact manager en de Android settings worden bijvoorbeeld contactgegevens van Twitter, Facebook, Gmail enz. mooi aan dezelfde personen gekoppeld. Voeg je een contact en telefoonnummer toe kan het zijn dat meteen de juist foto van facebook erbij wordt gehaald.

Modificaties:
Gebruik je net als ik tal van plugins in Firefox dan ben je gewoon geraakt dat je elke feature kan aanpassen. Niet tevreden van het keyboard dan installeer je gewoon Swype. (winner trouwens!) Directe SMS shortcuts naar bijvoorbeeld De Lijn (4884) of Parkeren (4411), die zet je zo op uw home screen. Desnoods installeer je een volledige andere interface. Enzovoort. Je bepaalt zelf hoe jij uw smartphone kan gebruiken.

Sterke Google producten:
Google Goggles, Google Shopper, Google Buzz, Google Sky map, enz. zijn stuk voor stuk knappe toepassingen waarbij Google laat zien hoe intelligent men met data om kan gaan.

Search:
Met een toestel dat altijd met het internet verbonden is en dat weet waar je bent, ga je echt intelligent zoeken. Zit je in Nederland Tilburg en doe je een search “Theater” dan vult uw query aan naar “Theaters Tilburg”. Hier in Antwerpen verschijnt meteen Arenberg als suggestie. Maar search is meer dan Google. Met de vaste knop onderaan op de G1 zoek je in elk programma meteen naar de meest relevante info. In uw contacten zoek je op naam, in Spotify zoek je naar tracks,… enzovoort. Toegang leveren tot (complexe) informatie is Google har core business en dat merk je!

Notificaties/ taakbalk
Plots heeft uw smartphone een echte taakbalk waarin het Androidsysteem je voortdurend op de hoogte houdt van de laatste berichten. Facebook updates, SMS-berichten, programma updates, Twitter replies,… Geen protserige push notificaties maar subtiele info die je zo kan open trekken om alle details te krijgen. Dit mis je meteen als je weer een iPhone vast hebt.

Alles altijd online gesynchroniseerd
Zoek ik op mijn Mac even een route in Google maps dan weet Google dit uiteraard. Open ik later in de wagen mijn maps applicatie op de G1 dan zal mijn laatste search ook hier meteen gevonden worden. Zo zie je dat tal van zaken intelligent met elkaar gekoppeld worden waardoor je best razendsnel door info vliegt. Moeilijk uit te leggen maar dit moet je eigenlijk ervaren.

Laat de Nexus nog maar even want..
Usability:
Minder controle betekent uiteraard meer versnippering. De interface van vele apps is nog minder verfijnd. Sommige apps hebben erg veel settings en submenu’s waardoor minder technische gebruikers zich wel eens zouden kunnen verliezen. Maar ook op het vlak van hardware merk je dat de iPhone beter doordacht is. Een altijd bereikbare ‘silent knop’ of de subtiele controls aan de earbuds zijn hier een goed voorbeeld van.

Feedback:
Steek je een iPhone in een stopcontact dan trilt die even. Scroll je tot onder aan een website en wil je verder scrollen, dan ‘trek’ je heel de browser een stuk op en veert deze terug. Delete je een item in een lijst dan schuift die via een animatie snel naar zijkant. Heel veel kleine zaken geven een gebruiker continue feedback dat zijn acties effect hebben. Op de Google Nexus One zijn deze kleine zaken veelal nog niet of nauwelijks ingevoerd.

Batterij:
Het G1 scherm is iets groter. Dat, samen met het multitasken, maakt dat ik soms amper de dag door kom met 1 oplaadbeurt. Je moet dus leren niet alles continu te laten runnen en aantal settings bij te sturen. Mocht dit probleem groter worden dan zou dit voor mij een reden kunnen zijn om alsnog een ander toestel aan te schaffen.

Conclusie
Ik geloof heel sterk in het mobiele internet en alle cloud diensten. Voor mij lijkt Android veel meer op deze evolutie voorbereid te zijn dan een iPhone. Bij Apple lijkt men toch nog teveel een desktop ervaring te willen uitbouwen. Bij de G1 is het internet continu aanwezig. Vandaar dat ik toch echt het idee heb dat voor mij dit toestel veel meer op de toekomst gericht is.

Verkoper 1 & 2
Voor ik beslis de toch duurdere set te kopen vraag ik aan de vriendelijke heren aan de Fnac audio desk er nog andere types te koop zijn, “Neen…”, maar meteen gevolgd door de nodig verkoopspraat “Maar Sennheiser levert echter veel betere geluidskwaliteit dan de standaard Apple oortjes hoor…” Ach ja, dat is beroepsmisvorming denk ik dan. Maar goed ik koop het relatief duur setje. Iets wat ik dagdagelijk gebruik mag toch iets meer kosten.

Klantendienst dame 1
Biep Biep betaald en meteen buiten de Fnac winkel ben ik nu wel eens echt benieuwd naar de verbeterde geluidskwaliteit. Ik luister 30 seconden naar wat muziek met stevige bassen en hoge tonen maar het geluid klinkt erg zacht, schel en een beetje blikkerig. Hmm, snel hang ik de originele Apple oortjes terug aan de iPhone en krijg daar wel redelijk geluid. Ik wissel nogmaals en besef dat ik net 70 euro betaald heb voor iets wat ondermaats geluid aflevert.

Ik stap de winkel terug binnen naar de lokale Fnac klantendienst, leg het probleem uit gevolgd door een vriendelijk maar standaard antwoord: “We nemen geen oordopjes terug wegens hygiënische redenen.” Voor de paar seconden dat ik de oortjes in had begreep ze het wel waarop ik de set mogelijk kon wisselen voor andere. Er was echter maar 1 type voorhanden waardoor ik enkel kon wisselen tegen hetzelfde toestel. Niet echt een stap voorruit dus waarop ik repliceerde om simpelweg mijn 70 euro terug te geven. “Niet mogelijk” en ze verwees me door naar de audio desk die me deze set hadden aangeraden.

Verkoper 3
Opnieuw heel het verhaal aan de verantwoordelijke van de audio desk waarop een beetje arrogant persoon zich verschuilde achter procedures en weer verwees naar het feit dat oordopjes niet geruild worden. Ik vroeg hem om zelf het verschil te horen waarop hij de oortjes enkele centimeters van zijn oor liet spelen in een drukke Fnac. Voor een of andere reden stapte hij ook plots naar een grote dure Bose hoofdtelefoon die hij aan zijn eigen GSM bevestigde om het geluid te vergelijken. “Ruil maar voor andere iPod oortjes” De man begreep duidelijk niet wat het probleem juist was en verwees me uiteindelijk door naar de dienst-na-verkoop om mijn Senheisser set om te ruilen tegen hetzelfde type.

Dienst-na-verkoop dame 1
Vechtend tegen de bureaucratie doe ik opnieuw mijn verhaal en krijg weer alle standaard antwoorden. Oordopjes vs Hygiëne, verpakking was al eens geopend geweest,… kortom ze mocht me geen 70 euro terug geven. Hoe je dan ooit kunt controleren of je oortjes naar behoren functioneren is me een raadsel. Ze gaat even weg en meld me dat haar verantwoordelijke er ook niets aan kan doen. “excuseer, zo is de procedure”.

Afdelingshoofd technische afdeling
Aangezien ik aan de baliedame dingen vraag die ze dus niet mag beslissen vraag ik haar dan maar om haar verantwoordelijke te halen. “Die gaat niet komen”. Ik dring aan maar zonder resultaat. Ik vraag de man zijn naam en beetje verveeld schrijft ze “Nicholas Gorris” op een vel. Nog steeds in de winkel telefoneer ik naar Fnac Wijnegem, vraag naar deze persoon en wordt doorverbonden. Boven mijn hoofd weerklinkt zijn naam door de boxen maar na een minuutje krijg ik een dame aan de lijn: “Mr. Gorris is niet aanwezig of hij is net in pauze” Ik repliceer dat hij wel degelijk aanwezig is en me simpelweg niet wenst te spreken. Klantenservice bij Fnac, ze kunnen er wel wat van.

wettelijke garantieplicht (september 2004)
De dame aan de telefoon roept me naar voor in de winkel en belt zelf naar Mr. Goorris zodat deze toch vooraan verschijnt. Opnieuw mijn probleem uit de doeken gedaan en ik wijs de verantwoordelijke op de wettelijke garantieplicht waaraan hij zich als verkoper dient te houden. Als ik een product koop dat niet in overeenkomst is met wat men mij verkoopt zijnde een product met een betere geluidskwaliteit dan de originele oortjes heb ik als consument een aantal rechten. Zo kan ik een kosteloze vervangen of herstelling eisen. Is dit niet mogelijk dan heb ik recht op prijsvermindering of kan ik zelfs de ontbinding van de verkoopsovereenkomst vorderen. In dit geval is vervanging of herstelling niet aan de orde en en verwacht ik dus mijn geld terug. Kleur is bijvoorbeeld in dit geval geen differentiërende factor. Mocht ik buiten komen en plots in daglicht beseffen dat de kleur toch anders lijkt te zijn als in de winkel zelf heb ik geen been om op te staan. Geluidskwaliteit is voor dure oordopjes wel relevant.

Een hele discussie dus waarop de man me weer doorschuift naar de dienst-na-verkoop die mogen vaststellen of er toevallig met deze set oortjes een probleem is. De verkoper die kort daarvoor me deze set had aangeraden wegens zijn zeer degelijke kwaliteit moest nu zelf toegeven dat het geluid nu niet bepaald uitblonk, zeker niet tegenover de originele goedkopere en gehavende Apple oortjes die ik bij me had. Maar de dienst-na-verkoop kon echter niets doen. “Tja, dat is dan eigenlijk gewoon jammer.” Gewoon Jammer?? “We mogen uw geld niet terug geven, jammer”.

Verdere stappen
Ik laat opnieuw Mr. Gorris naar voren komen. Wijs hem op het feit dat zelf zijn eigen verkoper moet toegeven dat de kwaliteit niet naar behoren is. Maar procedure is procedure. Hij had het al aan de plaatselijke winkeldirecteur voorgelegd en er kon aan dit probleem niets gedaan worden. Als ik dan vraag of het niet absurd is dat ik al half zijn personeelsbestand hiermee lastig val voor een product waar ze waarschijnlijk maar een dikke 10 euro aan verdienen kon dit hem echter weinig deren.

Dit gaat over een banale aankoop maar ze mogen toch een officiële klacht verwachten die maandag per aangetekende zending verzonden zal worden. Ik heb het zo stilaan wel gehad had met de brick-and-mortar stores vrees ik. Winkels zoals Fnac die zich verschuilen achter standaard regels en procedures zonder enige flexibiliteit moeten echter beseffen dat ze hiermee zich per definitie vervangbaar maken door computeralgoritmes. Ik beloof hierbij plechtig dat ik vanaf heden elk product dat online te kopen is, online gekocht zal worden.

Voor die ene lezer die dit verhaal uitgelezen heeft: *respect*

Eén van de dingen die bloggers onderscheidt van ‘gewone mensen’ is dat een blog ook een prima uitlaatklep is voor frustraties allerhande. Ergens slechte service gehad? Product gekocht dat tegenviel? Bedrogen geweest door iemand? De ‘man in de straat’ zal eens grommelen, misschien een klachtenbrief sturen en wat vrienden vertellen wat hij heeft meegemaakt, maar daar houdt het op.

Bloggers gooien hun frustraties met bepaalde zaken echter open en bloot op het net, waar ze versterkt kunnen worden door links, reacties, doorgestuurde e-mails, sociale netwerken etcetera totdat ze door zoekmachines worden opgepikt en permanent deel gaan uitmaken van de zoekresultaten voor bepaalde termen.

Heerlijk. Niets geeft als gefrustreerde consument zoveel voldoening als je eigen blogpost over waarom een bepaald bedrijf suckt als tweede resultaat te zien opduiken in Google als je op de naam van dat bedrijf zoekt, vlak onder de site het bedrijf zelf (en dit weet ik uit persoonlijke ervaring).

Als bedrijf suckt het echter ook zwaar om op dergelijke manier te worden aangepakt (dit weet ik ook uit persoonlijke ervaring). Onterechte aanvallen vanwege verkeerd geïnformeerde mensen, scheldproza van die-hard fans van de concurrentie of soms ook terechte maar hard geformuleerde kritiek kunnen pijn doen, veel pijn.

Valt dit soort zaken dan te vermijden? In een ideale wereld wel: als alle bedrijven perfecte producten en diensten zouden afleveren zodat iedereen altijd tevreden was, dan zouden er nergens nog negatieve blogberichten voorkomen, in theorie. Maar dit lijkt me (helaas) even onwaarschijnlijk als de kans dat er ooit spontaan algemene wereldvrede uitbreekt.

Als negatieve blogreviews onvermijdelijk zijn, wat kan je er dan mee doen? Een eerste belangrijke stap is volgens mij luisteren: oren openhouden, Google Blogsearch, Technorati, De Blogoloog etc. in de gaten houden. Wat je niet weet kan je ook niet oplossen.

Ten tweede, afwegen wat je gaat doen in geval van negatieve kritiek. Reageren? Niet reageren? Soms is het beter om te zwijgen: bepaalde mensen ga je nooit kunnen overtuigen, en door ze aandacht te geven motiveer je hen alleen maar om nog radicaler te worden. Negeren en laten uitrazen is dan vaak de beste oplossing (maar als ze een groot publiek hebben is het soms toch zinvol om iets te proberen, al is het maar om hun publiek te overtuigen).

Als je gaat reageren, blijf dan kalm. Je voelt je misschien aangevallen en ‘gepakt’ door in jou ogen onterechte opmerkingen en/of valse informatie, maar als je reactie te emotioneel geladen wordt, zeg je misschien dingen waar je later spijt van krijgt. Iemand aanvallen, bedreigen, kleineren of met sarcasme de grond in boren voelt misschien goed, maar het helpt je uiteindelijk niet verder. De relatie raakt blijvend beschadigd en alle kans op een bevredigende oplossing vervliegt.

Beter is om altijd uiterst beleefd en constructief te blijven in mijn ervaring. Wees niet te beroerd om toe te geven dat je ook fouten hebt gemaakt, verontschuldig je, en stel oplossingen of alternatieven voor. Zelfs als het niet werkt heb je de situatie tenminste niet nog erger gemaakt en liggen al je opties voor verdere stappen nog altijd open.

Tenslotte, als je gaat reageren, kies dan ook het juiste kanaal uit. Reageer je in de reacties onder het blogbericht? Via een directe e-mail? Of met een telefoontje (als je het nummer kan vinden)? De reacties zijn een goede plaats als je bijkomende informatie wil geven die ook nuttig is voor het publiek. Een e-mail of telefoontje werken prima om directe betrokkenheid te tonen.

Vaak is een beetje aandacht en wat goede wil alles wat nodig is om een negatief blogbericht te doen veranderen in een positief bericht: “Ik had een probleem met bedrijf X., maar ze hebben mij gehoord en ze hebben geluisterd en ze hebben het opgelost! Yay bedrijf X.!”

[flickr pic by: Perfesser]

De Nüvi 255 heeft al deze zaken niet en is enkel uitgerust met kaartjes uit West-Europa. Maar dat is voldoende voor me. Voor verdere bestemmingen neem ik wel het vliegtuig. Het allergoedkoopste model bevat enkel kaarten van Benelux wat ik persoonlijk nogal beperkt vind. Naar Frankrijk en Duitsland moet je immers sneller dan je denkt. Skitrips enzo.

Zeer intuïtieve en snelle interface

Direct na het uitpakken van de Nüvi 255 zette ik het toestel aan waarop het onmiddellijk een éénmalige inventaris begon te maken van de satellieten die het vond. Niet dat dat er veel zijn. Dit duurde slechts een paar minuten. Nadien kon ik het toestel vlot uitproberen. De interface is zo intuïtief dat ik de handleiding tot op vandaag nog niet heb opengeslaan. Al van in de eerste minuut had ik een adres ingegeven, deze bewaard als favoriet en een simulatie gestart. Zo’n simulatie is handig, dan zie je op voorhand waar hij je heen gaat sturen.

Waarom werd geen MiniUSB kabel bijgeleverd?

Aangezien ik over een Shell tankkaart beschik dacht ik er meteen aan om de adressen van de Shell tankstations in het toestel te laden. Na een beetje rondgesurf vond ik een POI bestand (points of interest) dat ik via de Garmin’s POI loader in het toestel kon laden. Het toestel moet dan natuurlijk aangesloten zijn aan jouw computer via een kabel. Vreemd genoeg was zo’n kabel nergens te bespeuren. De enige kabel die bijgeleverd was, was de stroomkabel (die enkel aansluitbaar is op het autonet). Aan de aansluiting zag ik dat ik een MiniUSB kabel nodig had. Gelukkig heb ik zo’n kabel van mijn digitale camera en kon ik het POI bestand met de tankstations opladen. Bizar dat deze kabel niet bijgeleverd werd, zo’n grote kost is dat nu toch ook niet… De Shell stations geraakten vlot in het systeem en worden mooi gesorteerd op nabijheid.

Sterk verouderde uitgaansmogelijkheden

Naast routeberekeningen kan Garmin jou ook bijstaan voor het vinden van nuttige plekken zoals het dichtsbijzijnde politiekantoor of hospitaal. Handig. Aangezien politiekantoren en ziekenhuizen niet snel verhuizen blijft deze informatie lang accuraat. Met de uitgaansmogelijkheden is het echter triest gesteld. Ik pik er zo etablissementen uit die al jaren dicht zijn. “Gaumont” in Antwerpen heet al jaren “UGC”. “Lebozo” is al meer dan vijf jaar gesloten en ga zo maar verder. Vraag is dan of de andere informatie even onbetrouwbaar is… Ik ga er in ieder geval niet op vertrouwen.

Maar nu terzake, de routeberekeningen

Routeberekeningen zijn complex en er zijn veel factoren die roet in het eten kunnen gooien. Vooral wegwerkzaamheden zijn vervelend. Voor zover ik het toestel al heb kunnen uitpluizen schotelt de Garmin Nüvi 255 maar één route voor. Geen keuze tussen een korte of snelle route. Als je afwijkt van jouw route probeert de Garmin jou een hele tijd terug te sturen. Uiteindelijk geeft hij het op en herberekent hij de trip. Je kan wel vroegtijdig “andere route” aanduiden, maar terwijl je aan het rijden bent kan je best op de weg letten.

Herberekenen gaat vlot en de reactietijd van het toestel is snel. Bijna nooit moet ik lang wachten op berekeningen. Een klein minpunt is dat de Nüvi 255 de straatnamen niet uitspreekt. De Nüvi 700 reeks kan dat wel. Echt nodig is dat niet, maar wel leerrijk. De uitvoegingen en andere instructies worden uiteraard wel uitgesproken zelfs met een Vlaamse stem. Dikwijls rij ik puur op instructies via de stem, dat is voldoende eens je het systeem door hebt. Er is een kleine leercurve, maar die heb je gauw door.

Traffic Message Channel had handig geweest

Over de keuzes van de berekende routes valt te discussiëren. Zo stuurde de Nüvi me afgelopen weekend over Brussel om naar Glabbeek te rijden vanuit Antwerpen. Brussel zat pottoe en heb er meer dan drie kwartier stilgestaan. Natuurlijk kan de Nüvi zoiets niet inschatten, maar achteraf gezien had ik beter over de A13 gereden. Misschien een iets langere weg, maar toch een stuk vlotter dan de Brussels Ring op te moeten. Misschien had ik een tussenstop moeten instellen, maar dat wil zeggen dat ik de route op voorhand zelf had moeten doornemen en uiteraard doe je dat niet als je over een GPS beschikt. Waarom heb je die anders hé?

De 700 reeks van de Nüvi kan via TMC (Traffic Message Channel) gegevens over files en accidenten ontvangen en de route bijsturen, maar daarvoor moet je iets dieper in jouw geldbeugel tasten en dat heb ik dus niet gedaan. Moest ik pendelaar zijn en elke dag Antwerpen-Brussel of een gelijkaardige route moeten doen, dan had ik zeker een toestel met TMC aangeschaft. Heb echter het pendelen ingewisseld voor een job superdicht bij huis, een iets verstandigere keuze, maar dat terzijde.

Flitspalen en snelheidsbeperkingen

Een van de handigheidjes van de Garmin Nüvi 255 is de ingebakken flitsinfo en snelheidsbeperkingen. Het toestel waarschuwt je als je een flitser nadert en maakt met een beep duidelijk als je te snel rijdt. Echt handig, alhoewel ik me afvraag wat de verhouding tussen vaste en mobiele flitsers is. Wie weet hoeveel mobiele flitsers ik al ben voorbij gevlamd. Informatie over mobiele flitsers zou je eenvoudig ergens moeten kunnen ophalen maar tot op heden heb ik nog niet gevonden of dit eenvoudig mogelijk is.

De Garmin Nüvi 255 kan MicroSD kaartjes inlezen. Let wel, dat zijn geen klassieke SD kaartjes maar wel MicroSD kaartjes, een pak kleiner dus. De laptop die ik heb heeft enkel een ingebouwde SD kaartlezer, maar kan dus geen MicroSD kaartjes lezen. Bummer! De 700 reeks kan echter zowel MicroSD als gewone SD geheugenkaarten lezen. Maar opnieuw, dat ding kost meer geld.

Het scherm

Het scherm is voldoende groot voor jonge mensen. Er bestaat een bredere versie, namelijk de Nüvi 255WT. Vergelijken met een Tomtom of andere merken kan ik niet maar als je de reviews er op naleest dan blijken de schermen van Garmin veel feller te zijn. Hoe ze het doen weet ik niet, maar als het donker is dan inverteert het beeld zodat je geen fel licht in de ogen krijgt. Slim gezien.

Het ding crasht op de meest cruciale momenten

Maar nu komen we op een zeer cruciaal punt. Is het toestel betrouwbaar? In zijn huidige vorm moet ik helaas zeggen: totaal niet. De Garmin Nüvi 255 zoals hij uit de doos komt crasht heel dikwijls. Met crashen bedoel ik dat het ding uitvalt… zwart scherm dus.

Afgelopen weekend vertrok ik uit Glabbeek richting Antwerpen. Mensen die Glabbeek kennen weten dat dit in the middle of nowhere ligt (maar niettegenstaande een bezoek waard is). Een GPS is dan écht wel handig. Maar wat gebeurt er? Telkens ik de bestemming ingaf crashte het ding. En niet één keer, maar elke keer nadat ik de bestemming had ingegeven. Op eigen houtje, zonder GPS, ben ik dan maar in het wilde weg beginnen rijden op zoek naar ‘een grote baan’. Zo kwam ik toevallig in Tienen terecht en zag ik plots borden naar de E40. De borden waren dus mijn redding terwijl de GPS zo dood was als een pier. Verschillende keren heb ik me na een aantal kilometers langs de kant gezet om opnieuw te proberen, maar zonder resultaat. Eens op de E40 beland kreeg meneer Nüvi plots weer zin om mee te werken. Maar dat was dus ferm te laat.

Waar het crashen aan ligt is mij totaal bijster. Toen ik naar Glabbeek reed kon de Nüvi 255 perfect iedere straat aanwijzen maar toen ik terug reed begaf het toestel het. Het was een zonnige dag met blauwe hemel, perfecte situatie voor satellietontvangst dus. Wat duidelijk is, is dat het om een softwarefout gaat. Waarschijnlijk biedt een firmwareupgrade soelaas. Maar toch, dit is onaanvaardbaar bij een nieuwkoop (vier weken oud)!

De dag nadien (ben uiteindelijk toch in Antwerpen geraakt) zette ik de Garmin Nüvi 255 bij wijze van test opnieuw aan toen ik in een kleine file stond in Antwerpen centrum. En hups opnieuw, nog geen 24 uur later weigert het ding te werken. De voeding was goed aangesloten en de batterij-indicator stond op 90%…

Besluit

De Garmin Nüvi 255 is een kleine handige basis GPS voor mensen die weinig op de baan moeten (pendelaars grijpen best naar een iets geanvanceerder type). De interface is intuïtief, de kaartjes en mondelinge instructies zeer duidelijk. Het grootste en enige minpunt is het crashen. Je kan dus gewoonweg niet op het toestel vertrouwen en dat maakt het dus een vrij nutteloze koop. Tenzij je van verrassingen houdt en Vlaanderen Vakantieland je favoriet programma is.

Ik ga de firmware trachten te upgraden en als dat geen soelaas biedt zie ik me genoodzaakt het toestel terug te brengen. Als mij wordt verzekerd dat andere toestellen geen last van crashes hebben blijf ik bij Garmin.

Je zal lezen op welke manier er een lijstje wordt gemaakt van de te overwegen merken, hoe de websites van deze merken worden geïnterpreteerd en welke omwegen er nodig zijn om bepaalde onduidelijkheden te verhelderen.

Binnenkort beschik ik over een eigen wagen en omdat ik ongeduldig van karakter ben en alles uiterst efficiënt en zonder omwegen wil doen denk ik eraan om meteen een GPS aan te schaffen. Veel weet ik eigenlijk niet over GPS systemen. Weinig zelfs! Top-of-mind is het merk TomTom. Waarom kan ik niet verklaren maar ik denk dat zij zowat de eerste waren met een betaalbare externe (niet-ingebouwde) GPS. M’n zus heeft er zelfs eentje.

Op de 2e plaats denk ik aan Garmin en daarna aan Mio. Mio is eenvoudig te verklaren, m’n vorig werk heeft immers meegedaan aan een reclamepitch voor dit merk. Waar ik voor het eerst over Garmin hoorde weet ik niet meer. Als ik diep in m’n geheugen graaf zou het misschien wel eens kunnen dat Garmin een spelletje in het kader van Vlaanderen Vakantieland op de Vlaamse TV zender één heeft gesponsord. Of was dat nu Mio? Daarnaast weet ik dat Sony en Panasonic ook GPS systemen hebben, maar eveneens omwille van m’n werkachtergrond. Zo, nu ben ik echt uitgeput als het over GPS merken gaat.

Interessant op te merken is dat Sony mijn lovemark is en ik volgens die theorie voorkeur voor dit merk zou moeten hebben. Tot zover de theorie… Sony relateer ik enkel met beeld en geluid en niet meteen met navigatiesystemen. Ik denk er nu wel plots aan dat m’n moeder een ingebouwde Sony GPS heeft. Dat ding doet goed zijn werk. Het is wel geen externe GPS en dat vind ik toch wel iets anders dan een ingebouwd toestel.

Eerst even naar ‘n review site surfen

Vooraleer ik de winkel induik surf ik eerst wat rond op internet om een beter beeld te krijgen van het aanbod. Ik ga eerst op zoek naar een site die reviews schrijft over electronica. Top-of-mind is CNET.com. Daar komt zowat ieder type electronica aan bod. Omdat ik geen zin heb om doorheen de navigatie van CNET te ploegen typ ik simpelweg “cnet gps” in Google en kom ik direct op de CNET.com site terecht met ‘n lijst aan GPS toestellen. Ik sorteer op “editors rating” en scrol dan naar de toestellen die rond de $250 schommelen. Want meer wil ik niet uitgeven aan ‘n GPS systeem. Over het algemeen heb’k een afkeur van electronica omdat het niet lang meegaat. Niet omdat het snel defect gaat, maar simpelweg omdat het snel incompatibel wordt met nieuwere systemen of randapparatuur.

Rond de 250 euro

Rond de 250 dollar merk ik heel wat toestellen op van het merk TomTom en Garmin. Daar zal m’n verdere zoektocht dus heengaan. Ik merk ook het merk Cobra, Lowrance, Magellan en Pioneer op. Van Cobra, Lowrance en Magellan heb’k nog nooit gehoord dus laat ik ze links liggen. CNET.com is een Amerikaanse site dus wie weet zijn die merken niet eens verkrijgbaar op de Europese markt. Anyway, TomTom en Garmin komen het meeste voor en ik ben al beetje met deze twee merken vertrouwd dus bezoek ik even hun site.

De TomTom site ziet er speels uit. Ik zie ‘n auto die in een weide rijdt en tegen koeien aanbotst omdat zijn kaarten niet meer up-to-date zijn. Veel boodschap heb ik niet aan deze animatie. Erger nog, ik hou niet eens van de tekenstijl. Waar is het productoverzicht vraag ik me af. Gelukkig is de “producten” knop bovenaan niet ver weg.

De Garmin site ziet er iets serieuzer uit en een mooie dame (met leuke sproetjes) pronkt op de startpagina. Ik moet toegeven, ik heb een zwak voor brunettes, maar dat terzijde. Ik heb ook opgemerkt dat ze in een Mini zit en dat de GPS niet met zo’n lelijke zuignap tegen het raam plakt.

Intuïtief klik ik op “Op de weg > Auto” en krijg ik een sober overzicht van hun modellen. Veel zin heeft dit overzicht niet aangezien ik enkel kleine afbeeldingen tezien krijg met cryptische namen en nummers zoals “nüvi 650T” en “zumo 550″. Hoe de Nüvi zich tegenover de Zumo verhoudt is mij een raadsel. Ik klik dan maar op de eerste thumbnail, de Nüvi 200 in de veronderstelling dat dit het eenvoudigste model is.

Ondertussen op de Tomtom site heb’k de auto aangeklikt en krijg ik een overzicht van hun aanbod navigatietoestellen voor wagens met foto, een kleine beschrijving en zelfs prijzen. Prijzen had ik niet verwacht op een merkensite aangezien die toch sterk variëren per winkel (lees: Fnac: overpriced en Mediamarkt: cheapo).

Tip binnengekomen van vriend

Ondertussen krijg ik via Twitter (zeg maar ‘den chat’) een bericht door van vriend ‘wolfr’ met een link naar een website. Op Twitter had ik immers gepost dat ik op zoek was naar een GPS en hups onmiddellijk krijg ik feedback. De titel van het artikel is: “Garmin Nuvi 350: Insanely recommended“. De 37signals website achter het artikel is voor mij geen onbekende en heeft een robuust imago. Het feit dat zij Garmin aanprijzen is dus niet onbelangrijk. Ik lees het artikel.

Uit het artikel leer ik dat de Garmin Nuvi 350 MP3′s kan opslaan en afspelen. Uiteraard niet belangrijk voor een GPS, maar toch ergens wel handig. Ik wordt opeens ook geconfronteerd met batterijtijd. Daar had ik nog niet aan gedacht. Ik moet dat ding dus opladen op een of andere manier… Ik leer ook dat ik de GPS kan meenemen en ook te voet kan gebruiken. Tussenstand 1-0 voor Garmin – TomTom.

Wat is die grote bak?

Ondertussen op de TomTom site scrol ik doorheen de té dure toestellen (ong. 500 euro). Opmerkelijk is dat op de afbeeldingen niet alleen het toestel maar ook de doos (verpakking) staat afgebeeld. De doos begot! De eerste milliseconde op de pagina vroeg ik me af wat die grote bak was, maar blijkbaar fotograferen ze niet alleen het product maar ook de verpakking. Waarvoor dat goed mag zijn weet ik niet.

Ik merk ook op dat ik het grootste vlak op de productpagina van de Tomtom site (zo’n gifgroene rechthoek) totaal niet opgemerkt hebt. En nu ik er wat aandachtiger naar kijk zie ik dat dit vlak eigenlijk totaal geen zin heeft. Er staat een slogan in met ‘n GPS toestel en that’s it. Wat een plaatsverspilling!

Overtuigd van de Garmin 350

Het artikel over de Garmin op 37signals heb ik ondertussen doorgenomen en niets dan lof! Op de Garmin site klik ik dan ook meteen op de Nüvi 350. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk een prijs weten alvorens me in te laten met de mooie (maar overbodige?) features. Het artikel linkt naar een Amazon pagina, daar zie ik voor ‘t eerst de prijs, $236. Zeer schappelijk dus. Het toestel ziet er wel niet zo mooi uit, er staat zo’n lelijk uitsteeksel op. Even op Flickr kijken of ik consumentenfoto’s van het toestel vind.

Wat is dat lelijk uitsteeksel?

Op de Flickr website klik ik door op de allereerste foto. Daar vind ik wat er allemaal in de doos zit. Ik ga een pagina terug en scrol naar beneden tot wanneer ik deze foto tegenkom. Die foto verklaart veel, het uitstekend stuk bovenaan is dus blijkbaar een antenne. Echt elegant is dat niet, maar ik herinner mij ‘n ritje met collega Nicolas waarbij de GPS werkelijk tegen het raam moest worden ‘geplakt’ om verbinding met de satellieten te krijgen. Zo’n antenne zal dus zeker geen overbodig item zijn. Ook al is het lelijk.

Schermgrootte is blijkbaar een verkoopsargument

Ik heb eigenlijk geen zin meer om verder te zoeken. Die Garmin is precies wel mijn ding. Ondertussen zit ik nog steeds op de overzichtspagina van TomTom, helemaal naar beneden gescrold want daar staan de betaalbare toestellen. Boven die goedkopere toestellen staat overal “XL”. In de beschrijving lees ik “Een groot touchscreen…”. Blijkbaar is de schermgrootte een verkoopsargument. Interessant, dat moet ik nu toch wel even dubbel checken met de Garmin 350 want heb eigenlijk totaal geen idee hoe groot dat scherm is.

Op de Garmin site klik ik op het tabje “Eigenschappen”. Ik vind geen informatie over de grootte van het scherm. Ik merk wel op dat het ding met een SD kaartje werkt. Leuk toeval maar m’n HP laptop heeft een ingebouwde SD kaartlezer. Nog een puntje om mezelf van de Garmin te overtuigen. Na alle tabjes te hebben afgegaan en zelfs de zoekfunctie van m’n browser te hebben gebruikt heb ik geen informatie gevonden rond de grootte van het scherm, vreemd. Wat nu? Even Googlen dus. Ik geef in “garmin 350″ + “screen size“. Het allereerste resultaat is een pagina die naar Amazon linkt met de titel “Amazon.com: Garmin nüvi 350 3.5-Inch Portable GPS Navigator“. 3,5 inch dus. Met 4,3 inch is de TomTom XL dus beter dan de Garmin 350. Maar gaat die vergelijking wel op? Er zijn wellicht nog andere type Garmin toestellen met bredere schermen…

Filmpjes zijn leuk om naar de kijken!

Op de Tomtom site ben ik ondertussen doorgeklikt naar “XL Europe 31 Traffic”. Onder het tabje vind ik filmpjes. Filmpjes zijn leuk, dus ik kijk naar ‘t eerste filmpje. Een blonde in de hoofdrol… maar wat zie’k. Een houdertje in de auto waarin je het toestel eenvoudig inklikt. Mmmm, interessant. Zou de Garmin 350 dat ook hebben? En zou dat ook zo handig zijn?

‘k Besluit om ook een filmpje van de Garmin 350 te zoeken maar op hun site is helaas nergens videomateriaal te bespeuren. Uit ervaring weet ik dat CNET.com video reviews heeft. Met een omweg via Google kom ik op de CNET.com video review pagina van de Garmin 350 uit. Een vrij nutteloze video review aangezien het bijna enkel over de ingebouwde vertaalwoordenboek gaat. Op het einde van het filmpje klikt de presentatrice het toestel in een houdertje. Ziezo, 1-1 tussen Garmin en Tomtom inzake een handig kliksysteem.

Naar de winkel

Er resten maar twee uren om een winkelbezoek te doen. In België krijgt een hardwerkende mens helaas maar één dag in de week om zijn aankopen te doen. We mogen dus geen tijd verliezen. Ik bezoek eerst Fnac maar daar kan ik de GPS toestellen niet in het echt zien en de interface niet testen. Ik besluit dan maar naar Saturn te gaan, die is immers een pak goedkoper. In Saturn staan alle toestellen mooi opgesteld en hoewel geen enkel toestel er in slaagt verbinding te maken met de satellieten kan ik toch de interfaces uittesten.

Ik merk op dat de Nüvi 350 waarover ik op 37signals gelezen heb niet te vinden is. Blijkbaar is dat al een verouderd model. Een verkoper maakt me snel wegwijs en wijst me er op dat op gebied van navigatie en kaarten alle types van Tomtom en Garmin hetzelfde zijn. Met andere woorden, de prijsverschillen zitten hem in de extra features en dus niet in het navigatiesysteem zelf. Het is dus niet zo als je meer uitgeeft dat je beter of sneller jouw weg zal vinden. De verkoper had geen voorkeur voor Tomtom of Garmin.

De prijs zit hem in de extra features

Extra features zijn: uitgebreidere kaarten (Benelux, West-Europa, Europa tot USA), Bluetooth zodat je handsfree kan bellen met jouw GSM, ingebouwde MP3 speler, sleufje voor ‘n MiniSD kaartje, 3D voorstelling van gebouwen etc.

In zo’n winkel spelen plots ook andere factoren een rol zoals de vormgeving. Voor het eerst krijg ik de bevestigingssystemen (voetjes) onder ogen. Op internet wordt daar weinig tot niets over gezegd. Onder alle type bevestigingssystemen zitten een paar enorm lompe en lelijke gedrochten waar je aan de hand van twee schroeven jouw toestel kan positioneren. Tomtom en Garmin komen er het beste uit gebruik makend van een handig kogelgewricht.

Welke toestel heeft de beste vormgeving?

De klok tikt en gauw wil ik een toestel mee naar huis nemen. De laatste factor is zeer subjectief, maar niet onbelangrijk, namelijk de vormgeving. Tomtom en Garmin zijn qua prijs en features zeer aan elkaar gewaagd, dus elk argument dat één van deze toestellen over de eindstreep kan halen is relevant.

De Tomtom (hierboven) ziet er relatief (in vergelijking met de Garmin) kitcherig uit en de shiny casing en lichte ronding aan de bovenzijde met de zilveren strook zijn een afknapper. Shiny casings krassen immers snel en zilveren coatings slijten af. De bolle achterkant is evenmin een pluspunt.

De Garmin Nüvi echter heeft een sobere vormgeving met matte casing, is plat zodat het perfect in de achterzak van je broek of binnenzak past en heeft geen overbodige franjes. Deze heb ik dan ook mee naar huis genomen.

But what about the mapping software?

Klopt, daar hebben we’t nog niet over gehad. Het Nederlandse merk Tomtom gebruikt kaarten van het Gentse bedrijf TeleAtlas terwijl het Amerikaanse merk Garmin gebruik maakt van de Amerikaanse kaartenleverancier Navteq. Het is dus makkelijk te redeneren dat kaarten van TeleAtlas beter zouden zijn dan deze van Navteq, omdat ze dichter bij huis gevestigd zijn. Maar deze redenering slaat nergens op want beide kaartenleveranciers hebben kantoren over de hele wereld. De twee kaartenleveranciers zijn zeer gewaagd aan elkaar en over de accuraatheid wordt druk op’t web gediscussieerd maar nooit zijn er harde bewijzen dat de ene of andere beter zou zijn. En als er dan een bewijs wordt geleverd dan wordt die al snel onderuit gehaald aangezien zowel Navteq en TeleAtlas hun kaarten voortdurend aanpassen.

En waarom de Garmin Nüvi 255 en geen ander type?

Nog zo’n goeie vraag die eenvoudig te beantwoorden is. De Nüvi 200 reeks bevat enkel kaarten van Benelux. Aangezien je sneller dan je denkt naar Frankrijk of Duitsland heen wilt is West-Europa het minimum naar m’n mening. Je kan de States er nog bij nemen als je voor de Nüvi 700 reeks kiest, maar daar betaal je dan ook voor. En – het klinkt misschien belachelijk – maar Amerikaanse wegen zijn ‘n stuk eenvoudiger en ‘n GPS is dus minder nodig. De wirwar aan baantjes is eerder een Europees gegeven.

Tot slot, in iedere Nüvi reeks kan je voor een “wide” kiezen. Da’s een breder toestel zodat je meer van je kaart ziet. In Saturn was enkel de 200 reeks (deze met de Benelux kaarten) in de brede versie beschikbaar. De Nüvi 255WT was niet in stock dus heb’k mijn honger gestild met de Garmin Nüvi 255T.

Besluit

Dit artikel geeft duidelijk weer dat een consument bij de aankoop van een iets complexer product een heuse weg aflegt waarbij hij allerhande objectieve en subjectieve gegevens samensprokkelt aan de hand van de officiële product websites, websites van derde partijen maar evengoed aan de hand van aanbevelingen van vrienden of andere consumenten.

Vergelijkingen tussen producten van verschillende merken en argumenten om bepaalde merken te verkiezen boven anderen houden vaak geen steek en zijn dikwijls gebaseerd op slecht gefundeerde redenen. Maar zo zit een consument nu eenmaal in elkaar en bewijst dat geen enkele aankoop echt rationeel is. M.a.w. het beste product is niet hetgeen het meest verkocht wordt.

Merken doen er dus goed aan om zoveel mogelijk te scoren. Op eigen terrein – hun website en advertenties – met objectieve en subjectieve gegevens maar evengoed op sites van derde partijen zoals Google, Flickr en review sites. Her en der aanwezig zijn en zo top-of-mind creëren is ook uiterst belangrijk.

Later verschijnt nog een gedetailleerde review van de Garmin Nüvi 255, maar eerst moet het toestel grondig worden uitgetest.

Snatch – Tore Bleuzé
Sinds het ontstaan van de bril bestaan er kleine hangertjes en clipjes die de bril aan je kledij doen bevestigen, dus dat op zich is niet nieuw getuige tientallen patenten die online te vinden zijn. Mogelijk bevat dit klemmetje wel een paar leuke verbeteringen op het vlak van materialenkeuze of productietechniek.

Verfschenktuit – Greet Carlé
Als lerares beeldende vorming zal Greet ongetwijfeld de smeerboel kennen die verfpotten maken doordat je ze niet degelijk kan uitgieten, maar ze is uiteraard niet de eerst die hiervoor een hulpstuk uitdacht. Uit het grote arsenaal aan eerder gepatenteerde oplossingen haal ik even dit verwijderbaar gietstuk aan uit 1943. Per extra feature die je bedenkt vind je weer extra patenten zoals deze variant met borstelhouder.

Gekleurde pleister – Andy Man
Met slechts een flits werd dit idee naar het Atomium gestuurd maar ik heb absoluut niet begrepen wat de meerwaarde is. Knauf, één van de bekendste pleisterproducenten hier in België verkoopt al 144 soorten gekleurde pleister. Maar wie ben ik natuurlijk om hier aan het innovatieve karakter te twijfelen.

Sinktoi – Davy Parmentier
De integratie van wastafel en toilet is reeds in een aantal varianten te koop. Bijhorende patenten zijn dan ook uitermate makkelijk te vinden.

Verlicht fietskader – Kris Seynhaeve
Een lichtgevend fietskader werd onder andere in deze vorm al in 1990 al gepatenteerd. Mogelijk gebruikt Kris een iets andere methode maar het basisidee is niets wereldschokkend.

Duwstuur – Thomas Verhuyck
Extra kracht leveren met kantelbaar fietsstuur lijkt met niet enkel vermoeiend, onergonomisch maar ook niet zo origineel. Dit patent bijvoorbeeld uit 1995 werkt schijnbaar op een gelijkaardige manier.

Gekoelde boterhamdoos – Gündi Desmedt
Een eenvoudig koelelement dat op zich ontwikkeld is om voeding koel te houden combineren met een container voor voeding is nu niet het toonvoorbeeld van hoogstaande innovatie. Zelfs dit patent uit 1987, hoe simpel ook, getuigt al van meer producttechnisch inzicht. Ik vrees dat men gewoon nog een paar extra kandidaten nodig had voor de West-Vlaamse selectie.

Voetknop voor toilet – Filip Verbiest
Iedereen die al eens staand plast (50% van de bevolking) moet al wel eens gedacht hebben aan dit idee wanneer hij weer eens voor de zoveelste maal een handvatloze wc-bril opheft. Onder hen bevindt zich ook Jey Kumarasurier die dit systeem in 1994 dan toch maar eens patenteerde. Niets nieuw dus, maar de vraag blijft wel waarom zulke dingen nog niet massaal te vinden zijn overal.

Koepelbed – Wout Becuwe
Om een wellness product te verkopen heb je niet meer nodig dan een paar abstracte half herkenbare wetenschappelijke termen die mits de juiste marketingsaus in de strot van consumenten kan worden gegoten. Een markt is er dus zeker. Maar echt vernieuwend kan ik zulk een cabine niet noemen. Het blijft een soort combinatie van geluidsdichte slaapcabines zoals deze met één van de duizenden electromagnetic shielding toepassingen die al bestaan. Zelfs slips en bh’s werden al voorzien de nodige schildjes!

Op naar het atomium dus, waar we eindelijk eens wat meer écht productpresentaties gaan zien. Hopelijk wordt er dan eindelijk eens wat meer inhoudsvolle kritiek geuit zodat men de dromers van de echte ontwikkelaars kan onderscheiden. Ergens vermoed ik dat we hiervoor meer op het terrein van Axel Enthoven terecht gaan komen. We zullen zien!

Thx DdR om even mee te zoeken ;)

Het is nog eventjes wachten voordat Ratatouille in Belgische cinema’s te bekijken is, maar wie op 4 juli naar de Wilkinson American Movie Day in de Antwerpse Metropolis afzakte kon reeds genieten van een exclusieve première.

Pixar is ondertussen bezig aan een volgende animatiefilm genaamd Wall-E over een eenzame robot die vuilnis ophaalt. We kunnen deze animatiefilm verwachten in de zomer van 2008. In 2010 krijgt Puss in Boots, het venijnige en tegelijk schattige karaktertje uit de Shrek films zijn eigen animatiefilm. Dat belooft!

Mij overkomt dit steeds meer en meer, niet enkel binnen wikipedia…maar wanneer ik mijn dagelijkse blogs doorneem. Om dit hele proces van het web doorkruisen heb ik recent het (mac only) programma ‘Pathway‘ ontdekt. Pathway laat toe om wikipedia te doorzoeken in volledige web 2.0 style. Zo wordt elke pagina weergegeven als een node, waarrond alle gerelateerde links in een wolkje rond de node staan. (Vergelijkbaar met verschillende online social networking initiatieven).

Het grote voordeel is dat wanneer je via de geïntegreerde browser door wikipedia surft, het programma de weg die je hebt gevolgd om tot een bepaald deel informatie te komen bijhoud. Zo kan je dus altijd terugkeren naar een vorig ‘zoekpunt’ wat op termijn tijdsbesparend kan werken. Wat mij vooral ook aansprak was dat het hele web 2.0 visualisatie gedoe eindelijk eens echt van pas kon komen, een mooie evolutie.
Benieuwd wie dit geweldig programma als eerste zal opkopen… ^^ Zeker checken dus, ik zit alvast te wachten op de firefox plugin of RSS reader integratie :) Het programma is tevens van eigen bodem, reden te meer om de volledige support te geven.