Goede mensen vinden om mee samen te werken is bijzonder moeilijk en vraagt best veel tijd en energie. Ook dit is een punt waar ik me bij de start van onze bureau geen vragen bij had gesteld. Een eerste pijnpunt al is het feit dat op inhoudelijk vlak er quasi geen opleidingen zijn die specifiek onze onderwerpen doceren. We kijken net naar innovatie, nieuwe dingen dus. Vooraleer deze inhoud doorsijpelt naar het hoger onderwijs gaat er wel wat tijd over. Dat maakt dat we al een eerste moeilijke filter hebben. Via welke weg gaan we mensen aanspreken om bij (of met ) ons samen te werken. Binnen de opleiding Productontwikkeling waar ik zelf uit kom vind je af en toe wel mensen die ook wat affiniteit hebben voor business, maar deze zijn schaars. De opleiding Imagineering in Nederland sluit mogelijk nog het beste aan op wat we doen. Maar goed, dat maakt dat we al op zoeken moeten naar mensen die in hun vrije tijd zelf met de juiste onderwerpen bezig zijn. Ik vermoed dat wel meer bedrijven vandaag op zoek zijn naar mensen met een achtergrond die (nog) niet in het onderwijs verspreid is. Andere linken vinden we soms wel in Marketing, TEW, handelsingenieur,… enz.

CV vs Realiteit
Een ander pijnpunt: de juiste skills vinden. Mogelijk is dit zelfs nog een moeilijker gegeven. Je kan praten met mensen zoveel je wil, de wijze waarop ze zich ontwikkelen of zaken uitvoeren, dat zie je pas als je effectief een tijdje met ze werkt. Bovendien zal je moeten vaststellen dat uiteraard niemand extern met dezelfde gedrevenheid zich achter je eigen project zal zetten. Voor ons is Board of Innovation ons puur persoonlijk project. Voor derden zal dit slechts een project, een idee van een ander zijn.

Alles samen maakt dit dus dat het niet evident is om verwachtingen van ons en een medewerker/ stagair/ freelancer op elkaar af te stemmen. “Mensen” dat is een vak apart. Een vak waarin je zelf als ondernemer in moet groeien dus.

Vragen, opmerkingen? Voeg me gerust toe op Facebook of Twitter. Kritiek is altijd welkom!

Zelf zoeken we ook regelmatig naar inspirerende mensen die mee in onze projecten kunnen werken. Ik durf dan wel eens rond te horen via verschillende kanalen. Bij een laatste sollicitatie-ronde had ik van alle respondenten 10 mannen uitgenodigd en 1 jongedame. Ze was dan nog de enige vrouw die had gereageerd. Wat maakt dat vrouwen zo ver weg blijven van ondernemen in innovatie? Trends, nieuwe dingen, marketing,… zijn toch geen harde topics? Vrouwen en start-ups lijkt gewoon een moeilijke combinatie. De verschillende (jonge)dames die ik volg in innovatie zijn 9 op 10 aan het werk bij de grote corporates. Gaat dit over zekerheid en stabiliteit? Goed, ik weet het dus niet. Mogelijk kom ik dus gewoon in de foute kringen en is er een innovatieve underground-scene vol hippe innovatie-queens waartoe ik simpelweg geen toegang heb. #bummer

Of heeft iemand hier een verklaring klaar?

Altijd fun als proximusverkoper in carrefour je vraagt bij welke provider je zit en je kan zeggen @mobilevikings “ah ok laat maar dan”

- @Ikkekietje

Wel na 8 keer bellen heeft #Proximus mij eindelijk aan de lijn gekregen, zei dat ik @mobilevikings was en ze smeet zelf toe?! #zwak hoor

- @Anthonyvanoyen

Net tel. van proximus “als exklant kunnen we u voordelige tarieven aanbieden” “ik zit bij @mobilevikings” “dan kunnen we u niet helpen” #WIN

- @Pandapeter

Heerlijk. Proximus dame belt me en geeft meteen op met proberen van zodra ik vermeld een @mobilevikings klant te zijn. #sweet

- @Dirkbonhomme

online groepsdruk
Social shopping en groepsaankopen zijn absoluut hot in 2010. Concepten zoals Vroege Vogel spelen hier mooi op in. Nog enkele jaren en consumenten gaan ook in de gewone retailstore deze ‘online groepsdruk’ kunnen inzetten om lagere tarieven te krijgen. Vandaag concureert bijvoorbeeld Vandenborre en Colruyt op ‘de laagste prijs’ waarmee ze nog refereren naar gelijkaardige winkels in de nabijheid. Maar als groepen consumenten ‘uit de buurt’ zich ook gaan moeien in dit kortingsopbod wordt het wel complexer. De grootste bottleneck hier is de toegang tot informatie. Pas wanneer mensen zich heel snel kunnen organiseren gaan we een omslag zien. Nu zijn het nog enkel early-adopters die in electronicashops met hun smartphone producten gaan ‘scannen’ en meteen prijzen vergelijken.

Ik kan niet wachten tot deze omslag ook onze contreien zal bereiken!

Mijn recente zoektocht naar een nieuwe webhosting werd bijvoorbeeld gestart op Twitter. Na een kleine oproep kreeg ik verschillende tips binnen. Onder hen zat ook Priorweb. Als oude klant van deze Belgische hoster herinnerde ik me de iets duurdere tarieven maar het was hun opmerkelijke support en medewerking dat me over de streep heeft trok. Ze waren als de kippen bij op Twitter om me te helpen & evalueren en namen onmiddellijk contact op per mail. Ze bespraken mijn problemen verder per telefoon en dat alles voor een relatief kleine klant.

Ik schakelde ondertussen over naar Priorweb en ik ben daar ongelooflijk tevreden mee! Als het positief is mag het ook gezegd worden! Zelf een stomme lastige vraag zondagavond wordt minuten later al persoonlijk beantwoord. Vervelende vragen over specifieke instellingen worden desnoods 2, 3 keer uitgelegd. Knap. Veel marketeers praten over hoe merken moeten werken aan ‘overachievement’. Méér doen dan verwacht en zo klanten verbazen. Wel Priorweb is hier een goed voorbeeld van. thx!

Even plaatsen: Nieuwe consumententrends ontstaan niet uit niets. Veelal gaat het om professionele producten en diensten die plots ook voor de gewone man toegankelijk worden. Technologie is dan meestal de katalysator. Social media heeft er zo bijvoorbeeld voor gezorgd dat jij en ik ondertussen ook uitgever zijn geworden. Niet enkel bedrijven kunnen deze zaken aanbieden.

Kijken we naar andere sectoren dan zie je dat heel wat ondernemingen vandaag geld verdienen door de verkoop van data. Men vergaart en verkoopt profielgegevens, marktinformatie, testresultaten tot verbruiksdata, enzovoort. Elke gewone mens vergaart zelf vandaag ook tal van data. Dit via sociale netwerken, bankgegevens tot allerhande sensorinformatie zoals GPS, slimme electriciteitsmeters of webcams. In tegenstelling tot bedrijven verdienen wij, consumenten, echter niets aan deze datastromen. We denken er zelfs niet over na dat wij zelf deze zaken überhaupt zouden kunnen gaan vermarkten.

“Een abonnement op familie Peeters?”
Na een dikke 10 jaar breedband en de doorbraak van mobiel internet is de verbinding rijp om als consument geld te verdienen aan de databerg waarop we leven. Nieuwe tools en diensten zullen ontstaan die ons hierbij gaan helpen. Ik zou perfect real-time mijn locatie kunnen delen met merken, tegen betaling weliswaar. Zo kan merk X op het autosalon mijn route volgen en zo leren bij welk autostand ik halt houd. Ga ik naar de boekenbeurs dan zou ik mits betaling toegang kunnen geven tot mijn eerdere boekaankopen op Amazon. Ik als consument zal in controle zijn aan welk merk of bedrijf ik (tijdelijk) toegang verschaf en tot welke datastromen. Diensten die dit proces vereenvoudigen mogen gerust een kleine commissie verdienen aan deze transacties. Ik wil tenslotte niet zelf voor elk evenement gaan onderhandelen met alle merken die mij in real-time willen kunnen volgen. Deze Personal Data Managers of hoe deze diensten ook gaan heten zullen stilaan her en der opduiken.

Interessanter wordt het natuurlijk wanneer niet enkele mijn data maar van bepaalde groepen mensen ‘te huur’ kan worden aangeboden. Een gezin kan bijvoorbeeld inzicht geven in het telefoonverkeer van alle gezinsleden. Vader belt en internet via Proximus, kinderen sms’n via JimMobile waarnaast nog een vaste Telenet lijn de schoonmoeder verbinding levendig houdt. Al deze telecomformules worden echter betaald vanuit hetzelfde gezinsbudget. Optimalisatie per provider is daarom alleen niet interessant genoeg. Wil Proximus (of een partij buiten de Telecomwereld) inzicht in het verbruik en belgedrag van mijn kinderen dan kan ik hen inzicht geven in deze data. Deze ‘dienst’ heeft een waarde voor bedrijven waar wij als consument moeten aan moeten kunnen verdienen. Heel eenvoudig zal dit bijvoorbeeld starten bij het uitwisselen van loyalty-systemen (klantenkaarten e.d.) tussen merken waarbij wij als consument zullen gaan beslissen wie toegang heeft en tot welke data. Wat zou de AB bijvoorbeeld over hebben voor mijn aankoopgedrag bij Fnac. Werkt Fnac niet mee? Geen probleem, mogelijk wil de AB wel betalen om mijn Itunes library of Spotify playlist op te volgen. Wie weet…

Verdien aan anderen
Moeilijker zal het worden wanneer consumenten elkaars data gaan verhandelen. Op Facebook kan ik binnenkort al mijn vrienden gaan inchecken wanneer ze mee in hetzelfde café aanwezig zijn. Zo maak ik hun ‘locatie’ publiek. Wat als ik deze data doorverkoop of op een andere manier profijt haal uit de datastromen van mijn online relaties. Voor bedrijven zijn er steeds strengere regels over hoe zij met persoonsgegevens moeten omgaan. Wanneer consumenten hier echter het heft in eigen handen beginnen nemen komen komen we in een juridische schemerzone. Moeilijk, mogelijk gevaarlijk, maar bepaalde partijen gaan hier de komende jaren grof geld verdienen. U zou er mogelijk graag bij zijn, niet?

Conclusie:
- Er komen diensten die het beheer van al onze datastromen on- en offline gaan vereenvoudigen
- Wij, gewone consumenten, gaan geld kunnen verdienen aan de verkoop van deze data
- Met deze business modellen stappen we echter in een juridische schemerzone

Met welke data denk jij geld te kunnen verdienen in 2011?

Nick De Mey – @nickdemey – nickdemey.be
oprichter Board of Innovation, bureau voor business model innovate – boardofinnovation.com
Geschreven voor het Netlash Trendrapport 2011

Kijk ik even terug naar wat ik vorig jaar verwachtte:
- Politieke activatie + social media
Ik verwachtte meer kritische controle op Belgische politiekers via social media. Tot op heden zie ik hier echter weinig gebeuren. Kleine zaken zoals iseraleenregering.be of de bijna 25.000 fans op de politieke facebookgroep van Guillaume zijn slechts miniscule druppels.

- Realtime reviews
Wanneer De Morgen zijn iPad app lanceerde enkele dagen terug werden er bijna gelijktijdig de eerste (kritische) reviews neergeschreven. Binnen de Persgroep werd dezelfde app voor De Volkskrant en De Tijd ingezet. De eerste aflevering van Anneliezen op canvas werd nagenoeg gelijktijdig met de uitzending neergesabeld. Hugo Matthijsen schepte schijnbare te hoge verwachtingen. Maar van een algemene doorbraak van ‘realtime reviews’ blijft het nog wel even wachten. Of moet ik het Waalse afbreken van de nota De Wever, minuten na verspreiding, hier ook onder plaatsen?

- The end of the Geek-era
Bijna dagelijks in Reyerslaat wordt opgeroepen om via Twitter mee te discussiëren. Oma’s spreken me aan in de tram om te vragen waar ze die iPad kunnen kopen. Mensen zonder Facebook worden bekeken zoals mensen zoals GSM enkele jaren terug. If you’re not a Geek, you’re out. Deze vrij makkelijke voorspelling is toch goed doorgekomen.

Wat met de trends 2009?
Omdat alles altijd trager gaat dan gedacht kijk ik toch maar even 2 jaar terug hoe ik toen naar trends voor 2009 keek. Toen sprak ik over een Privacy Backlash, Obamiacs, Retail Transparancy, Expert prefiltering en Frustration Elimination. Zelfs van deze topics zie je dat ze 2 jaar verder maar weinig vordering maakte. Ok, online & privacy blijft een gevoelig thema maar diensten die zich specifiek richten op het wegnemen van frustraties zijn er nog steeds te weinig.

Er is dus nog wel wat werk aan de winkel. Morgen alvast mijn bijdrage voor het Netlash rapport 2011 online.

Hoe doet Facebook dit?
Geen rocket science. Onder het artikel staat de gekende “like” knop. Hoewel ik niets heb gedrukt geeft die knop wel door aan Facebook dat ik momenteel op deze pagina ben. Dit geldt tenminste als ik ingelogd ben. Mogelijk volgt facebook me al even en zagen ze dat ik al meerdere website heb bezocht de afgelopen dagen rond dit thema. Tijd om er wat druk achter te zetten en me persoonlijk een mailtje te sturen moet daar een algoritme gedacht hebben.

Facebook volgt simpelweg Microsoft, Yahoo, Google, enz…
Bij de lancering van deze Like-knoppen een aantal maanden terug werd deze ‘privacy breach’ al op verschillende blogs aangekaart. Dit alsof Facebook nu écht wel een stap te ver gaat. Maar andere spelers doen dit al jaren. Wanneer je via MSN, Google of Yahoo chat ingelogd bent geef je continue aan hen door met welke computer (IP) je aan het surfen bent. Heeft een site dan een andere dienst draaien, bijvoorbeeld Yahoo ads of Google Analytics dan kan men perfect uw IP matchen met de ingelogde chatdienst. En zo zijn er nog vele manieren te vinden waarop deze grote internet bedrijven je ‘anoniem’ kunnen volgen doorheen je surfgedrag. Facebook werkt gewoon op een iets andere manier, ‘like’ knoppen.

End of privacy?
Zet je zaken online dan weet je dat deze door andere gezien kunnen worden. Zoals Jan hier aanhaalt moet dus ook niemand lopen roepen dat software aan je gegevens kan als je zegt dat deze publiek toegankelijk zijn voor iedereen. Zelf geef ik ook aan veel mensen toestemming om me te bijvoorbeeld te volgen op Gowalla, Foursquare of Twitter. Ook laat ik vrienden van vrienden (quasi publiek dus) toe om mijn facebook te volgen. Die keuze maak ik zelf. Je moet je echter wel bewust zijn over de implicaties. Zelf dingen online zetten en vervolgens klagen dat mensen die kunnen zien is een beetje stom.

Maar het blijft toch ‘creepy’ om te zien hoe software omgaat met je gegevens. Als Google me plots resultaten toont uit mijn ‘social circle’ blijf ook ik nog wel eens verbaasd kijken. Straffe kost!

[awesome pic bij deze post: Istvan Penzes via Flickr]

Paypal: geld op een buitenlandse rekening
Meer en meer bedrijven leren Paypal te gebruiken waardoor je echt erg eenvoudig geld kan doorsturen desnoods per mail. Het probleem hier is dat het geld dat je ontvangt van je klant in dollars op een buitenlandse rekening komt te staan. Als Vlaamse start-up heb je echter liefst je geld op een rekening bij ING staan en betaal je liefst niet per betaling een kost om je geld van dollars in euro’s te krijgen.

Ogone: lokaal monopolie & bureaucratie
Een meer lokale tegenhanger van Paypal is de dienst van Ogone maar hier loop je al snel aan tegen wat administratie en enkele honderen euro’s opstartkosten. Een drempel die vele jonge start-ups liefst niet nemen. Onlangs maakte ik mee dat er een vertegenwoordiger van Atos (bedrijf achter o.a. Banksys en ondersteunend voor Ogone) de baan werd opgestuurd naar een klant om een online betaalmodule te activeren. Man komt aan, kijkt naar bevestigingsmail op het scherm en noteert op een blad dat het in orde is. Gewoon de mail forwarden naar deze persoon kon niet. Los van het feit dat dit een bijzonder dure en inefficiente manier van werken is, werkt dit nog eens gigantisch traag. Als ik als jonge start-up vandaag een goed idee heb en online sales wil gaan opzetten ben ik meteen dagen (weken) bezig voor ik geld kan ontvangen.

Bank & Kredietkaarten: druk > dan I dan 23167-43234 dan S dan 3420 dan Pincode dan uw Veiligheidscode dan E23134 dan 30405 dan vervaldatum dan …
Ik heb mijn punt al gemaakt denk ik. Koop ik vandaag een pizza van 10 euro op bijvoorbeeld just-eat dan vraagt het mij ondertussen teveel moeite om via digitale codes, kaartlezers enzomeer mijn 10 euro over te zetten. Dit is voor mij een reden om geen bestellingen meer online te doen van een paar euro. Kleine bedragen online snel overzetten kan vandaag simpelweg niet. Kinepolis tickets kopen dat doe je bijvoorbeeld beter niet de 5 minuten voor je vertrek. Neen bedankt.

SMS betalingen: een stap in de goede richting maar immatuur
Ja, sommige sites bieden al PingPing aan maar 1 op 2 keer werkt het niet bij mij. Wat me het hardst stoort zijn de beperkte integratie mogelijkheden. Zo word je naar andere pagina’s doorgesluisd die qua vormgeving meestal niet veel vertrouwen uitstralen. Bovendien blijven kleine betalingen via SMS nog altijd veel te duur. Ik gebruikte als één van de eerste het SMS-betalen bij de lijn maar dit is door een prijsverhogen nu écht wel bijzonder duur geworden. Eén ticket in de tram kost 1.60 euro (als ik me niet vergis). Eén ticket per SMS, volledig digitaal kost 1.30 euro + 15ct verzending. Ja… Een papieren beurtenkaart uit een trage ticketverdeler halen en laten valideren in de tram kost ocharme 0.80 eurocent per rit.

Blijft de vraag: Hoe kan ik als jong bedrijf of als consument snel een e-platform opzetten waar ik kleine aankopen van mijn klanten kan ontvangen.
Als u het antwoord weet, drop het even in de reacties of op mail. Tinypay.me is wat mij betreft een mooi voorbeeld van hoe het wel zou moeten kunnen.