abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
An werkt ondertussen een zestal weken met ons, vandaar dat ik toch maar eens vroeg of ze haar eerste impressie kon neerpennen. Enkele dagen later kreeg ik dan plots onderstaande blog in mijn bus:
Dit is waarschijnlijk het type document waarvan je denkt: hoogst vertrouwelijk. Het type dat eerder niet online moet worden gepubliceerd en als het dat toch het geval zou zijn, liever via alle andere mogelijke kanalen dan de blog van mijn eigen mentor, meneer De Mey. De meest logische verklaring hierachter is waarschijnlijk dat dit document gewoon zelf geschreven is door Nick. Want wat je hier namelijk zal lezen is niets anders dan lof…
Neen, even serieus nu. Ik ben de onbekende stagiaire die heel de Board draaiende houd, hetzij achter de schermen. Komt waarschijnlijk ook niet echt geloofwaardig over zeker?
Een kleine twee maand geleden stapte ik schoorvoetend binnen nadat ik een helse screening had overleefd: allerlei vragen over nieuwe SM (social media, what else?) trends, innovatieconcepten, mijn bevindingen van de Ipad en ga zo maar verder. En dat als laatstejaarsstudente ‘Internationaal Ondernemen’. Geloof mij; wat innovatie betreft kunnen hogescholen nog veel leren!
Nu, je hebt toch sowieso een bepaald beeld in gedachte van hoe een stage er uit zou moeten zien? Wel, bij BoI ziet het er zo niet uit. En dat is maar goed ook. Hoe ziet het er dan wel uit?
- Geen saaie oude grijze/ kalende mannen in een verkleurd kostuum;
- Geen 389 verzuurde, gefrustreerde massa werknemers waarin jij als groentje gewoon verdwijnt;
- Geen verroeste bedrijfslaptop die draait op een Windows versie die ouder is dan ikzelf;
- Ook geen bedrijfswagen, Iphone met abonnement;
- Geen vrouwelijke collega’s;
- Geen gestandaardiseerde bureau (eerder een innovatieve constructie)
- Wél een BMX aan het plafond
Ik geef toe, dit is misschien voor sommigen onder ons iets te expliciet, maar het is wel de waarheid.
Neen, maar wie ooit ambieert om te solliciteren bij Boi moet weten dat dit niet het traditionele bedrijfje is waar je gewoon je uren klopt en je gewoon je job doet. Hier wordt elke dag input en inzicht verwacht. Je leert elke dag bij, want je wordt verplicht van je grens te verleggen. Maar ook als je iets niet weet, zullen Nick en Phil ook de eerste zijn om het uit te leggen. Hun stokpaardjes: kwaliteit en content.
Tot hiertoe lijkt het wel alsof Board of Innovation op het punt staat om bekroond te worden tot onderneming van het jaar; wel, temper die ambities maar, dat is niet geval. Qua interne werking mag er hier gerust een mirakel gebeuren: Nick en Philippe zijn professionele sprekers, maar onderling communiceren blijkt toch niet altijd evident. Zo zat ik hier de eerste week plots alleen: Nick stond op zijn snowboard ergens in Frankrijk en Philippe zat ergens op zakenreis… Geen paniek: onze agenda’s zijn nu gesynchroniseerd dus zo’n bloopers zijn voorgoed verleden tijd.
Wat je hier ook best veel ziet is: chaos…. Of de afwezigheid van desk management.
Kort beschrijf van Nicks bureau: groot computerscherm, mac, Ipad, een aantal fotocamera’s, toetsenbord, babypyjama (?), whiteboard markers, met wat geluk soms ook aan whiteboard, kabels, kabels, kabels, een zielig plantje en dan nog zo’n 47 kg papier én uiteraard de eeuwige kop koffie… Phils desk: boek Trends top 30.000, een mac en koffie.
Misschien heeft dit alles niets met Board of Innovation zelf te maken, maar ligt dit eerder aan het feit dat het mannen zijn?
