NickDeMey.be

Reprocopy zat enkele maanden terug in een kleine communicatiestorm. In paginagrote krantenadvertenties werd erg punctueel toegelicht hoe mensen om mochten gaan met het overnemen van (online) krantenartikels. Deze regels over ondermeer het plaatsen van links naar online krantensites lokte een kleine virtuele golf van protest uit. “Wie gaat ons zeggen naar wat wij mogen linken” luidde het in het blogwereldje. Als gevolg organiseerde Reprocopy (de beheersvennootschap van de Vlaamse krantenuitgevers) een sessie deze week waarin ze eens ging samenzitten met uitgevers en (digitale) journalisten en bloggers. Ikzelf vervoegde me en ontdekte vooral een heel open organisatie. Een tijd terug zat ik nog bij SABAM, die andere beheersvennootschap. Daar had ik na vijf minuten gesprek meteen het gevoel een halve eeuw terug in de tijd te zijn beland. Bij Reprocopy tokkelde echter voorzitter Patrick Lacroix rustig zijn notities op zijn iPad, bijgestaan door zijn twitterende collega @katrienkiekens. Bram van Apache.be schreef nadien een mooi relaas van deze sessie. Kortweg komt het er op neer dat men maar al te graag links aanmoedigt maar simpelweg misbruik wil voorkomen. Wanneer bijvoorbeeld bepaalde (commerciële) verenigingen consequent volledige sportartikels overnemen op hun site, zonder bronvermelding e.d. dan moeten uitgevers kunnen optreden. Uiteraard. Enkel de wijze waarop dit gecommuniceerd werd was een beetje ongelukkig. Net iets te veel mensen voelden zich geviseerd.

Angst?
Wel viel het me op dat het voor sommige mensen aan tafel het toch nog geen evidentie was, die nieuwe enge digitale wereld. Uitspraken als “Ja maar, dan koopt niemand nog een krant voor 1 euro hé” gaven goed aan dat er wel eens geredeneerd wordt vanuit angst. Een reflex om te behouden wat er is (of toch was). Er wordt dan ook gezocht naar een manier om controle te houden op iets wat je per definitie niet. Mensen schrijven nu eenmaal wat ze willen online, linken, framen, quoten en reproduceren er op los. Moeilijk, heel moeilijk als je jarenlang controle kon houden op jouw eigen informatiestroom. Maar goed, ik wens ze veel succes verder en wil gerust later nog eens mee komen denken over een positief verhaal. Controle en repressie vallen daar niet onder. Hoe kan je als uitgever net méér mensen stimuleren om met uw content aan te de slag te gaan? Waarom gaan mensen nog betalen? Kortom nieuwe inkomstenstromen voor een beter business model. Al mag ik er blijkbaar niet meer over praten :)

inspiratie?
Doet me er aan denken dat ik onderstaande reeks “RIP: A Remix Manifesto” nog moet bekijken. Ik deel ze alvast even: