NickDeMey.be

Ik ga zeker niet geschokt lopen doen over Facebook en Privacy, maar ze hadden met net weer goed liggen. Via een google search botste ik op deze pagina over het verschil tussen een Facebook Group en een Facebook Page. Niets bijzonder, een goed artikel. Enkele minuten later krijg ik van Facebook in mijn inbox de volgende vriendelijke mail: “$50 Free Trial for Facebook Ads to Promote Your Page”. Heel relevant, uiteraard, want ik was net aan het kijken om een Facebook Page op te zetten. Ik denk zelfs de korting te gebruiken. Maar dit voorval is wel ergens confronterend. Facebook kijkt mee naar welke pagina’s ik surf, iets wat ik weet maar ik vermoed de gemiddelde gebruiker niet. Tenslotte blijven er echte mensen achter Facebook zitten en zijn het niet enkele algoritmes die je surfgedrag kunnen inkijken.

Hoe doet Facebook dit?
Geen rocket science. Onder het artikel staat de gekende “like” knop. Hoewel ik niets heb gedrukt geeft die knop wel door aan Facebook dat ik momenteel op deze pagina ben. Dit geldt tenminste als ik ingelogd ben. Mogelijk volgt facebook me al even en zagen ze dat ik al meerdere website heb bezocht de afgelopen dagen rond dit thema. Tijd om er wat druk achter te zetten en me persoonlijk een mailtje te sturen moet daar een algoritme gedacht hebben.

Facebook volgt simpelweg Microsoft, Yahoo, Google, enz…
Bij de lancering van deze Like-knoppen een aantal maanden terug werd deze ‘privacy breach’ al op verschillende blogs aangekaart. Dit alsof Facebook nu écht wel een stap te ver gaat. Maar andere spelers doen dit al jaren. Wanneer je via MSN, Google of Yahoo chat ingelogd bent geef je continue aan hen door met welke computer (IP) je aan het surfen bent. Heeft een site dan een andere dienst draaien, bijvoorbeeld Yahoo ads of Google Analytics dan kan men perfect uw IP matchen met de ingelogde chatdienst. En zo zijn er nog vele manieren te vinden waarop deze grote internet bedrijven je ‘anoniem’ kunnen volgen doorheen je surfgedrag. Facebook werkt gewoon op een iets andere manier, ‘like’ knoppen.

End of privacy?
Zet je zaken online dan weet je dat deze door andere gezien kunnen worden. Zoals Jan hier aanhaalt moet dus ook niemand lopen roepen dat software aan je gegevens kan als je zegt dat deze publiek toegankelijk zijn voor iedereen. Zelf geef ik ook aan veel mensen toestemming om me te bijvoorbeeld te volgen op Gowalla, Foursquare of Twitter. Ook laat ik vrienden van vrienden (quasi publiek dus) toe om mijn facebook te volgen. Die keuze maak ik zelf. Je moet je echter wel bewust zijn over de implicaties. Zelf dingen online zetten en vervolgens klagen dat mensen die kunnen zien is een beetje stom.

Maar het blijft toch ‘creepy’ om te zien hoe software omgaat met je gegevens. Als Google me plots resultaten toont uit mijn ‘social circle’ blijf ook ik nog wel eens verbaasd kijken. Straffe kost!