NickDeMey.be

Antwerpen spreekt zich vandaag uit in een referendum waarbij ‘de burger’ nog eens rechtstreeks naar zijn mening wordt gevraagd. Ik zie hierin al meteen het falen van de democratie op zich. Het feit dat ik, net als vele Antwerpenaren, me over deze erg complexe kwestie hoor uit te spreken geeft mij alleszins geen positief gevoel. Het Antwerpse Masterplan met BAM-tracé werd eerst herleid tot De Lange Wapper om tenslotte te stranden in een simplistische brug of tunnel discussie. Ik woon in de meest bediscussieerde zone: Antwerpen Noord. Bijgevolg volg ik al maanden met argusogen de alsmaar uitdijende welles-nietes discussies. Hoewel ik zelf al elders zal wonen tegen de tijd dat hier ooit de eerste aannemer arriveert breng ik toch een negatieve stem uit. Geen stem voor een tunnel, absoluut niet! Maar een positief advies voor een oplossing dat nog enkele cruciale hiaten vertoont is mijn inziens niet aan de orde.

Go/No Go?
Ik vergelijk heel de gang van zaken met een typisch stage-gate proces zoals ik het ken uit de wereld van de productontwikkeling. Wanneer je tussentijds een evaluatie maakt check je of alle kritische problemen tot op een zeker niveau opgelost zijn. Het is niet omdat je 95% ver bent dat je product klaar is om op de markt losgelaten te worden. Wanneer een designfout van een kleine component mogelijk tot verwondingen kan leiden bij uw consument dan zit je nog met een probleem. Dan mag de rest van uw product nog uiterst intelligent ontworpen zijn, die ene component vormt op dat moment een show-stopper. Niets aan te doen, terug naar de ontwerptafel.

Ik heb de tijd genomen om hele PDF dossiers en besprekingen van het milieu-effecten rapport e.d. door te lezen. Ik moet bovendien toegeven. Het Masterplan Antwerpen is een knap doordacht project waar duidelijk heel wat knappe koppen zich hebben voor ingezet. Proficiat daarvoor, maar tot op dit moment ligt er duidelijk geen volledige oplossing op tafel. Het viaduct in Merksem is simpelweg een soep. Een GO kan dus ook niet gegeven worden.

Communicatie als oplossing
Nochtans, mijn Ja-stem had men eenvoudig kunnen krijgen. Wanneer je bij een tussentijdse evaluatie de zaken nog niet op orde hebt moet dat niet noodzakelijk een rem te zijn op het hele project. Simpelweg transparant communiceren waar er nog hiaten zijn en vooral hoe je plant om deze aan te pakken kunnen voldoende vertrouwen scheppen om toch een GO te geven.

Pas vorige week ontving ik bijvoorbeeld een 36 pagina tellende kleurrijke brochure van het Natuurlijke Bam Tracé. Maar met geen woord werd gerept over de nog op te lossen problemen. Start crisiscommunicatie niet met te erkennen dat je met een probleem zit?

Professionele mist
Tot voor kort wist amper een paar Antwerpenaren waar die brug (laat staan een alternatieve tunnel) exact zou komen te liggen. Op het vlak van communicatie zou ik hier nog 15 blogposts over kunnen neerschrijven. Maar ik ga er toch vanuit dat er echte professionals de communicatiecampagnes runnen bij BAM. Dat maakt dat de grote mist die er vandaag nog hangt er eigenlijk doelbewust is gecreëerd en niet door amateurisme zoals vele beweren. Hoewel ik graag heel wat organisaties zoals VOKA en verschillende politiekers zou willen steunen in hun Ja-visie heb ik echter geen vertrouwen in de BAM. Het eigenzinnige grote gelijk staan preken past niet echt met mijn eigen kritische visie.

Definitieve uitslag
Ik hoop oprecht dat er voldoende mensen hun stem uitbrengen. Een nipte NEE-overwinning (al is dat woord niet op zijn plaats) lijkt mij persoonlijk het beste. Op die manier krijg je tenminste een duidelijk terugfluiting om nu eindelijk de problemen publiekelijk te erkennen. Hiermee behoudt men wel nog een redelijk draagvlak om niet van nul te moeten herbeginnen. Als het dan even kan hoop ik dat men op korte termijn die laatste 5% wil gaan oplossen. Want ja, ook ik zou graag snel de ring rondgemaakt zien. Liever gisteren, dan volgende week! Maar zolang dat niet voltooid is blijft voor mij de uitslag simpelweg negatief.