abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
Ik ga hier even erg kort door de bocht maar volgt u even mee. De laatste dagen berichtte de internationale pers over het onrustwekkende cijfer van 22 France Telecom werknemers die zelfmoord pleegden. Uiteraard zijn zelfdodingen zorgwekkend en is het relevant om dit breed in de media te bespreken, maar wanneer in dit geval een merk, een bedrijf, aan de schandpaal wordt gehangen verwacht ik van professionele journalisten dat ze een beetje duiding geven bij dit cijfer. Zulke berichten worden uiteraard met een bepaald doel de wereld ingestuurd en graag weet ik dan voor wie zijn agenda de pers werkt. Heel eenvoudig zit ik al met de vraag in welke mate dit cijfer afwijkt van het gemiddeld aantal zelfdodingen onder Franse burgers.
grofweg 54 verwacht, slechts 22 gezien
Linkedin leert ons dat de gemiddelde France Telecom werknemer 33 jaar is. Op 100.000 personen vond je in 2005 gemiddeld 23.4 zelfdodingen onder mannen tussen 25 en 34 jaar (WHO PDF). Voor vrouwen was dit ‘slechts’ 6.0. Ongeveer 3 op 4 werknemers is man bij France Telecom. In dit bedrijf mag je dus per jaar over 100.000 werknemers omgerekend 19.05 zelfdodingen verwachten. Wetende dat er 190.000 personen werken en dat in het persbericht naar 18 maanden ipv 12 werd gekeken kan je ‘normaal’ 54 zelfmoorden verwachten. Even ongenuanceerd als de professionele berichtgeving zou ik dus bijna kunnen stellen dat werken bij France Telecom de kans op zelfdoding met meer dan 50% verlaagd. En dan reken ik nog conservatief. De 33 jaar vermeld op Linkedin ligt vermoedelijk in de realiteit iets hoger gezien dat net jongere mensen zich op zulke social networks plaatsen. Zelfdodingen in de volgende leeftijdscategorieën liggen nog aanzienlijk hoger dan de gebruikte 23.4 in deze berekening. (bv Man 35j-44j: 35.6 ; 45j-54j: 40.2). Schrijnende cijfers, daar niet van.
Crisis communicatie
Deze berekening met cijfers die op 1 minuut opgesnord zijn zeggen uiteraard niets maar wanneer een bepaald cijfer de wereld wordt ingestuurd zoals nu het geval is moet je toch als bedrijf reageren. France Telecom kon zoals ik met veel beter onderbouwde cijfers aangeven dat het ‘nog meevalt’ maar dat zou uiteraard niets positief bijdragen in de discussie. Het enige wat het bedrijf en het merk kon doen was erkennen dat door de herstructureringen er een probleem is en dat er meteen meer aandacht aan besteed zal worden. 100 extra personen worden aangeworven om aan dit probleem te weken en mensen beter te begeleiden.
Business model nieuwsindustrie ten onder
Dit voorbeeld is slechts één van de vele waarin journalisten en de pers zich als een ‘dumb pipe’ opstellen: Simpelweg doorgeven van hapklare persberichten zonder waarde toe te voegen. ‘Nieuws’ wordt gemaakt van maandag tot vrijdag tijdens de ochtend. Tijdens persconferenties en via de persberichten worden de journalisten voorzien van ‘content’. Ze verwerken dit tot de juiste media-format en dan kan dit item de volgende 12 uren herhaald worden in het radio of tv-journaal om tenslotte de volgende dag te stranden in een papieren krantenartikel.
Nochtans zou de toevoeging van expertise wél significant veel waarde moeten kunnen toevoegen. Nuance, achtergrondinformatie en het breder kader of net real-time informatie, enzovoort… En als er effectief iets van waarde wordt gecreëerd zullen er ook business modellen zijn die zulks kunnen valoriseren. Maar voor vele huidige journalistieke producten is het verschil met gratis online informatie nagenoeg nihil waardoor er uiteraard steeds minder mensen bereid zijn om ervoor te gaan betalen. Wanneer de nieuwssector vandaag kraakt en wild om zich heen schopt zouden ze dus beter eerst even naar zichzelf kijken. Althans, zo denk ik erover.
