abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
7 minuten om te presenteren is niet veel. Pecha Kucha toonde eerder al aan dat je een geoefend spreker moet zijn om iets zinvol te vertellen in de paar luttele seconden die je ter beschikking heb. Arnoud, Po-er/ altruist, schonk bijna zijn volledige spreektijd aan korte documentaire over het harde leven van een straatkind. Dit meisje deed haar uiterste best met woorden te omschrijven hoe zwaar het is om op te groeien op de straat. Een koude harde brok, zeker wanneer je net van een buffettafel komt en je zoveelste glas wijn achterover hebt geslagen. Het werk van Arnoud Raskin is dan ook lovenswaardig en hij kan bijgevolg alle steun gebruiken.
De sprekers die hem opvolgen hadden dan ook alle moeite om na deze harde realiteit het publiek in enkele minuten echt enthousiast te maken voor roze taxi’s voor vrouwen en carbon nanotubes. Net als bij pecha kucha had ik het gevoel dat je enige diepgang mist. Heel oppervlakkig krijg je een paar onderwerpen aangereikt maar je komt niet echt iets te weten. Een beetje jammer, maar dat is eigen aan dit concept.
