abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
In de reeks speciale gastposts-ter-ere-van-de-vernieuwde-mouseover krijg je vandaag in de categorie Events onderstaand artikel van Joannes Vandermeulen. Oprecht bedankt daarvoor!
Vorige week vonden vast enkele belangwekkende productlanceringsevenementen of technologieconferenties plaats maar de gedachten van de aanwezigen waren natuurlijk bij de veel grotere evenementen die buiten plaatsvonden. Het waren evenementen voor de geschiedenisboeken in de hoofdstukken ‘De Amerikaanse politiek op het begin van de 21ste eeuw’ en ‘De grote deregulerings- en herreguleringsgolven van de financiële markten’.
Op donderdag beslist de McCain/Palin (Palin/McCain?) campagne om de staat Michigan (MI) op te geven. Michigan was een staat om voor te vechten; de republikeinen hoopten in deze industriële staat een belangrijk aantal kiezers voor zich te kunnen winnen. Maar door Michigan links te laten liggen, moeten ze in wonderen geloven om te denken nog een kans te maken. Of zoals een Amerikaanse vriend het stelde “Game over. McCain throwing in the towel on MI makes the electoral map impossible. Sarah can go back to hunting moose.” Verleden week was dus de week waarin beslist werd dat de volgende Amerikaanse president gekleurd zou zijn.
Verder was er de financiële crisis waarvan de ernst ook in België doordrong toen Fortis en Dexia in grote problemen kwamen. Terwijl de crisis op de geldmarkten veroorzaakt is door sterke deregulering gekoppeld aan de wereldwijde verwevenheid van de betrokken instituten, vermoed ik dat de deregulering wel een halt toegeroepen zal worden maar de globalisering niet. Die is niet te stuiten. Ondertussen krijgen we allemaal een spoedcursus in hoe de markten functioneren en zijn we verwonderd dat dit hele systeem, het ‘fiduciaire’ systeem, uiteindelijk op vertrouwen gebaseerd is. Dat vertrouwen is nu even zoek. System Failure. Blue screen of death. Bomb.
Een voor deze week aangekondigd evenement was de lancering van de Tata Nano, bestemd voor de Indische middenstand die van twee naar vier wielen wil overstappen. Een beetje zoals in de jaren zestig in België vele arbeiders hun Vespa inruilden voor een klein autootje. (Dit zijn overigens de Vespa’s die ik in mijn jeugd opkocht voor 200 tot 500 frank en vervolgens trachtte te verbeteren door de motor uit elkaar te halen en proper te maken, vaak resulterend in een wrak.) Nu ja, die Nano. Mijn gym in Brussel is gevestigd op een tweede verdieping, bereikbaar met een mooie, luchtige trap maar ook met de lift. De bezoekers zijn vaak heel wat jonger en slimmer dan ik. Toch neemt een meerderheid de lift. Graag had ik bordje gehangen in die lift met de volgende woorden (het is een internationale gym, vandaar in het Engels): “If amateur sportsmen keep using an elevator to go two floors up to their gym, how are we are ever to convince the Indians not to buy the Nano by the millions?” Maar de Nano werd niet gelanceerd en het bordje niet gehangen.
