abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
Een dubbel paar blote borsten en een gluurderige foto los in de privé van een vrouw die flink haar best doet om een stel heren te plezieren moeten de ‘lezers’ van Humo overhalen om ook deze week een aantal euro neer te leggen. Voorheen ook wel gekend als het kwaliteitsblad met enig kritisch reportagewerk maar nu dus duidelijk compleet gezwicht voor de sensatieberichtgeving. Om dit plaatje compleet te maken werd uit de B-ploeg der gevallen bv’s Wendy Van Wanten vooropgezet. Een sensatieblad is trouwens nooit compleet zonder het nodige leedvermaak dus mag Joost Zweegers zijn lijdensweg uit de doeken komen doen. Daarbij aansluitend krijg je in het hoofdartikel nog meer inkijk in wel erg persoonlijke gesprekken onder het mom ‘Humo sprak met de zelfmoordlijn’. Waarom heb ik zo een vermoeden dat ik hier geen diepgaand artikel zal terugvinden maar slechts een aaneenschakeling van VTM-achtige sappige anekdotes van hopeloze mensen die zich de dood wensen in te jagen.
Enkele jaren geleden al heb ik mijn abonnement opgezegd omdat ik niet elke week 3 BV wielrenners meer aan het woord wou horen maar dat Humo zich zover zou laten afglijden naar een mainstream blad, dat had ik niet kunnen bedenken. Ergens hebben ze beslist om zich als mediaproduct anders te gaan positioneren. Afdwalen naar het middenveld was de meest makkelijkste keuze maar hiermee hollen ze wel hun merk uit waardoor ze momenteel een vervaarlijke spagaat trachten te voltooien. Waar het merk Humo zich tussen eerder alternatieve linkse merken bevindt, tracht het nu ook een meer mainstream publiek aan te spreken. Felle vormgeving en harde koppen moeten hiervoor zorgen. Wie is trouwens geïnteresseerd in deze oneliners op een zwart/gele huisstijl met blokletters?
