abbonneer je op de RSS 
of via twitter @nickdemey
Een mens beschikt over een hele set proprioceptische sensoren waarmee het instaat is om de zogenaamde topologie van zijn eigen lichaam aan te voelen. Met andere woorden, we voelen onze ledematen en detecteren hun positie om zo een zelfbeeld op te bouwen. Wanneer we ons willen voortbewegen gebruiken we het standaard aangeleerd model van het stappen. Als we een voet en een arm verliezen kunnen we dit detecteren en een nieuw model generen om een alternatieve manier te vinden om ons voort te bewegen. Robots krijgen nu een standaard model toegewezen waarmee ze zich kunnen voortbewegen. Maar wat als er schade op treedt. Je kan niet voor elke mogelijke beschadiging een alternatief model inladen in een robot zodat die zich kan blijven voortbewegen.
Wat zie je nu op het filmpje onderaan:
Deze robot tracht eerst een eenvoudig zelfbeeld op te bouwen. Vervolgens zoekt deze zelf een model waarbij de beweging van de ledematen resulteert in een verplaatsing van de robot. Mocht er plots door schade een ledemaat verdwijnen dan wordt er een alternatief model gegenereerd. Men geeft dus geen model mee om zich te verplaatsen maar een model dit zelf uit te gaan zoeken. Buiten het leren improviseren maakte de Cornell onderzoekers al self-healing en self-replicating robots.
via science
tip: Andere research bij Cornell
